Ελένη (Μελίνα) Ταμιωλάκη

Ο πατέρας μου ήταν φιλόλογος και η μαμά μου είναι φυσικός. Φαίνεται όμως ότι επιρροή του πατέρα μου υπήρξε πιο καθοριστική: όταν ήμουν 3 ετών, μού είχε μάθει τα ζώα και στα νέα ελληνικά και στα αρχαία. Στη συνέχεια, γοητεύτηκα από τη νέα ελληνική λογοτεχνία, ποίηση και πεζογραφία: από το δημοτικό διάβαζα Καζαντζάκη, Παπαδιαμάντη, Καβάφη, Ελύτη, Σεφέρη. Όταν έφτασα στο λύκειο και έπρεπε να διαλέξω τι θα σπουδάσω, ενώ αρχικά αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε διάφορες επιλογές, ενδεχομένως πιο «κατάλληλες» για επαγγελματική αποκατάσταση (Νομική, Ιατρική κλπ.), τελικά συνειδητοποίησα ότι κατά βάθος ήθελα να συνεχίσω να ασχολούμαι με τα κείμενα, ήθελα να κάνω το χόμπυ μου επάγγελμα. Έτσι επέλεξα να σπουδάσω Φιλολογία: αποφοίτησα από το Τμήμα Φιλολογίας του ΕΚΠΑ (Τομέας Κλασικών Σπουδών). Στη συνέχεια έκανα μεταπτυχιακό και διδακτορικό στο Παν/μιο της Σορβόννης, πάλι στα αρχαία ελληνικά.

Η έρευνα, ωστόσο, είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που θα λέγαμε «διάβασμα»: δεν σημαίνει ότι σε όποιον αρέσει το διάβασμα ή η λογοτεχνία, θα γίνει απαραίτητα καλός ερευνητής. Καθοριστικό ρόλο για να ακολουθήσω την έρευνα έπαιξε η εκπαίδευση και καθοδήγηση που έλαβα από εμπνευσμένους δασκάλους και ερευνητές: ο Ιωάννης-Θεοφάνης Παπαδημητρίου (1932-2021) ήταν ο πρώτος Καθηγητής που μού ανέθεσε ερευνητική εργασία, όταν ήμουν προπτυχιακή φοιτήτρια στο ΕΚΠΑ, και θα έλεγα ότι με μύησε στην ερευνητική δουλειά, στις δυσκολίες και τις προκλήσεις της· ο Paul Demont, επιβλέπων του μεταπτυχιακού και του διδακτορικού μου στη Σορβόννη, μού έμαθε τη σημασία της σαφήνειας  και της σύνθεσης· ο Kurt Raaflaub (1941-2023), Καθηγητής στο Παν/μιο Brown των ΗΠΑ, όπου πραγματοποίησα ερευνητική επίσκεψη ως διδακτορική φοιτήτρια, με έμαθε να θέτω σύνθετα ερωτήματα, να σκέφτομαι «έξω από το κουτί», να μη διστάζω να διαφωνήσω όταν έχω τεκμηριωμένα επιχειρήματα, να παρουσιάζω τα ευρήματά μου με πειστικό και ολοκληρωμένο τρόπο. Νιώθω πολύ τυχερή που είχα αυτούς τους δασκάλους.